Το επταετές κυτταρικό πείραμα

Το Human Design δεν είναι κάτι που διαβάζεις μία φορά και «το καταλαβαίνεις». Είναι ένα πείραμα και το σύστημα του δίνει ένα γνωστό χρονικό πλαίσιο: περίπου επτά χρόνια. Η ιδέα είναι ότι το σώμα ανανεώνεται πλήρως περίπου κάθε επτά χρόνια, άρα τόσος χρόνος χρειάζεται για να φύγει ο παλιός προγραμματισμός από τα κύτταρά σου και να ενσαρκώσεις πραγματικά τον τρόπο λειτουργίας για τον οποίο σχεδιάστηκες. Δεν πρόκειται τόσο για προθεσμία όσο για μια αλλαγή οπτικής: η βαθιά αλλαγή είναι κυτταρική, αργή και αξίζει να της δώσεις πραγματικό χρόνο.

Αν έχεις δοκιμάσει το Human Design για μερικές εβδομάδες, δεν ένιωσες κάτι θεαματικό και αναρωτήθηκες μήπως κάνεις κάτι λάθος, αυτή η σελίδα είναι το αντίδοτο. Δεν έκανες κάτι λάθος. Απλώς βρίσκεσαι σε έναν κύκλο επτά ετών.

Από πού προκύπτουν τα επτά χρόνια#

Στο Human Design, ο αριθμός βασίζεται σε μια απλή λαϊκή αντίληψη για τη βιολογία: ότι τα κύτταρα του σώματος πεθαίνουν και αντικαθίστανται διαρκώς και ότι, μέσα σε περίπου επτά χρόνια, τα περισσότερα ανανεώνονται. Αν ακολουθήσεις αυτή τη σκέψη, φτάνεις στον βασικό ισχυρισμό του συστήματος. Το σώμα που θα έχεις σε επτά χρόνια θα έχει σε μεγάλο βαθμό ξαναχτιστεί, κύτταρο προς κύτταρο, από τις αποφάσεις που θα πάρεις στο μεταξύ.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: τι έχτισε τα κύτταρά σου ως τώρα; Η απάντηση του Human Design είναι ο προγραμματισμός: μια ζωή όπου απορροφάς την ενέργεια, τις προσδοκίες και τα «πρέπει» των άλλων μέσα από τα ανοιχτά κέντρα. Όταν αρχίζεις να παίρνεις αποφάσεις μέσα από τη δική σου στρατηγική και εξουσία, αλλάζεις τα δεδομένα εισόδου. Η θεωρία λέει ότι επτά χρόνια αργότερα έχεις διαμορφώσει ένα σώμα που λειτουργεί σύμφωνα με τον δικό σου σχεδιασμό και όχι σύμφωνα με των άλλων.

Γιατί ο αποπρογραμματισμός θέλει χρόνο#

Η αργή πορεία δεν είναι ελάττωμα της διαδικασίας. Είναι όλη η ουσία. Τρεις λόγοι κάνουν την αλλαγή αναπόφευκτα σταδιακή:

• Ο προγραμματισμός είναι βαθύς και παλιός. Τα μοτίβα που προσπαθείς να αφήσεις πίσω διαμορφώθηκαν μέσα σε δεκαετίες, συχνά από την παιδική ηλικία, μέσα από τα ανοιχτά και ακαθόριστα κέντρα. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Human Design, ο πρώτος κύκλος προγραμματισμού χρειάστηκε χρόνια για να εδραιωθεί, οπότε είναι λογικό να χρειαστούν χρόνια και για να τον αφήσεις πίσω.
• Ο αποπρογραμματισμός γίνεται μόνο μέσα από τη ζωή. Δεν ξεπερνάς τον προγραμματισμό με τη σκέψη· πειραματίζεσαι με τις αποφάσεις σου, μία κάθε φορά. Κάθε απόφαση που παίρνεις μέσα από την εξουσία σου είναι ένα στοιχείο. Η αλλαγή γίνεται βίωμα καθώς συγκεντρώνεις χιλιάδες τέτοια στοιχεία, όχι απλώς επειδή καταλαβαίνεις τη θεωρία.
• Ο Μη Εαυτός είναι ύπουλος. Ο νους σου, η έδρα του Μη Εαυτού, βρίσκει έξυπνους τρόπους να δικαιολογεί τα παλιά μοτίβα. Το να τον πιάνεις επ’ αυτοφώρω ξανά και ξανά είναι μια δεξιότητα που καλλιεργείται αργά.

Δες το σαν ένα δέντρο που μεγαλώνει νέους δακτυλίους, όχι σαν να πατάς έναν διακόπτη. Δεν βλέπεις την αλλαγή από μέρα σε μέρα, αλλά η τομή του κορμού ύστερα από μερικά χρόνια αφηγείται όλη την ιστορία.

Τι συμβαίνει στην πράξη, χρόνο με τον χρόνο#

Καμία πορεία δεν είναι ίδια με κάποια άλλη, αλλά η γενική εξέλιξη που περιγράφει η κοινότητα μοιάζει συνήθως κάπως έτσι:

Η ειλικρινής εκδοχή: ο αποπρογραμματισμός θεωρείται δια βίου πορεία. Τα επτά χρόνια δεν είναι αποφοίτηση. Είναι περίπου ο χρόνος που χρειάζεται για να πάψει να μοιάζει πείραμα το να ζεις σύμφωνα με τον σχεδιασμό σου και να αρχίσει να σου φαίνεται ο εαυτός σου.

Βάζοντας ρεαλιστικές προσδοκίες#

Το πλαίσιο των επτά ετών σε προστατεύει από δύο λόγους που κάνουν τους ανθρώπους να τα παρατούν νωρίς:

• Μην περιμένεις να αλλάξουν όλα μέσα σε έναν μήνα. Αν εγκαταλείψεις το πείραμα επειδή δεν συνέβη κάτι θεαματικό την τρίτη εβδομάδα, έχεις μπερδέψει μια διαδικασία επτά ετών με μία επτά ημερών.
• Μην περιμένεις να τα κάνεις όλα τέλεια. Στην πορεία θα πάρεις πολλές αποφάσεις από τον Μη Εαυτό. Κάθε μία είναι χρήσιμο στοιχείο, όχι αποτυχία. Νιώθεις την αντίσταση, μαθαίνεις από αυτή και προσαρμόζεσαι. Σημασία έχει η πορεία, όχι ένα αψεγάδιαστο ιστορικό.

Μερικά πράγματα που κάνουν πιο εύκολη τη μακρά πορεία:

• Παρακολούθησε το θέμα του Μη Εαυτού: ματαίωση, θυμό, πικρία ή απογοήτευση. Είναι η προειδοποιητική λυχνία στον πίνακα οργάνων σου· το να την παρατηρείς είναι η μισή δουλειά.
• Κάνε απολογισμό ανά εποχή, όχι κάθε μέρα. Κοίτα πίσω κάθε λίγους μήνες, όχι κάθε πρωί. Η αλλαγή είναι πραγματική, αλλά φαίνεται μόνο από απόσταση.
• Μείνε στο πείραμα. Αυτό που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι αν συνεχίζεις να πειραματίζεσαι με τη στρατηγική και την εξουσία σου, και στις μονότονες περιόδους, όχι μόνο στις στιγμές έμπνευσης.

Η υπόσχεση του επταετούς πειράματος δεν είναι ότι θα γίνεις ένα νέο άτομο. Είναι ότι, κύτταρο προς κύτταρο και απόφαση προς απόφαση, θα γίνεις επιτέλους αυτό που ήσουν ήδη κάτω από τον προγραμματισμό.